Startpagina.
Reisverslagen.
Het schip.
Wie zijn wij.
Het plan!.
Contact.
Verslag 58 Hawaï
Hilo - Hawaii 26 mei 2011
Tja en dan opeens ben je er en lig je stil. We liggen weggestopt achter een enorm container terminal met uitzicht op…………… jawel containers en mogen niet zonder begeleiding van de beveiliging over het terrein.
Zwaar teleurstellend, in het bijzonder voor Jan die zich  verheugd had op witte zandstranden met wuivende palmen waar mooie Hawaiiaanse schonen in rieten rokjes klaar zouden staan met vers fruit en bloemenslingers. Niets van dit alles, ons uitzicht wordt bepaald door te zware havenarbeiders op heftruck's.
De staat Hawaï bestaat uit ruim 130 vulkanisch gevormde eilanden waarvan ruim 90% van de land massa geconcentreerd is op de acht hoofd-eilanden in het zuidoosten.
Met Niihau als privé bezit en Kahoolawe gesloten voor het publiek in verband met militaire activiteiten blijven er zes eilanden over.
De eilanden worden gevormd door vulkanische activiteiten boven een specifieke hotspot waarna ze heel langzaam, zo’n tien centimeter per jaar, naar het noordwesten schuiven door de beweging van de onderliggende aard platen. Zodra ze zich verwijderden van de hotspot slaat door wind en water de erosie toe waardoor de kleinere weer langzaam verdwijnen. Er worden dus steeds opnieuw eilanden gevormd waarvan er sommige door sterke activiteit groter en hoger worden dan anderen. Het eiland Hawaï, ook wel the Big Island, genoemd is het grootste in de bestaande reeks met nog steeds aanwassende lava activiteit
bij de zuidelijke vulkaan Kilauea en ten zuidoosten van Hawaï vormt zich momenteel een nieuwe, nu nog zeeberg, Loihi.  
Ons vaarseizoen is te kort om en de eilanden van Hawaii en Alaska te zien en ons doel ligt in Alaska dus hebben we geen tijd om alle eilanden te bezoeken. We moeten dus keuzes maken, maar voor we een voet aan land zetten moeten we eerst inklaren bij de Amerikaanse douane en immigratie en we moeten ons melden bij de havenmeester. Daarna ligt de eerste prioriteit bij het bezoek aan een dokter die de glassplinter uit mijn voet kan halen want ik kan er niet normaal op staan en dat maakt het leven aan boord lastig.
Bij de poort van de container terminal wil de beveiliging al onze gegevens hebben en van daaruit is het honderd meter stumperen naar het de douane kantoor .
De alleraardigste dienstdoende ambtenaar blijkt zowel ons als Witte Raaf compleet te kunnen inklaren en voor we het weten staan we voorzien van een stempel in ons paspoort voor zes maanden en een cruising permit voor Witte Raaf voor een jaar weer buiten. Wauw dat was de snelste inklaring totnogtoe en dat in Amerika! De havenmeester vindt alles best als we maar betalen en even later zitten we in een riante chevy taxie op weg naar een noodkliniek. Hier houdt ons geluk op.
Pas na drie uur kan er een arts naar mijn voet kijken maar deze laat me na wat gepeuter en een foto weten dat hij hier niet voor is opgeleid. Hiermee moet ik naar een voetspecialist want ‘the foreign object’ zit te diep. Gelukkig kan hij wel een afspraak voor me maken voor de volgende dag. Ruim driehonderd dollar armer terug naar de Raaf waar we ter troost een heerlijke warme douche nemen in het havengebouwtje.
Doug and Leynita van het zeiljacht Kasala die naast ons liggen nodigen ons uit voor een biertje maar we zijn te moe. Eerst maar eens een boerennacht maken in een niet bewegend bed.

Meer dan goed geslapen! Jan gaat op zoek naar een autoverhuurbedrijf want het openbaar vervoer is hier niet echt denderend geregeld en de taxie kosten rijzen de pan uit. Hij komt terug met een prachtige Buick waarmee we direct op pad kunnen. Afgemeerd middels de zogenaamde Med-mooring, voor op anker en met ons kontje met lijnen naar de kademuur, is het aan en van boord komen een uitdagende onderneming maar met Lieke tussen Witte Raaf en de kademuur kunnen we heen en weer pendelen. Alleen het beklimmen van de houten kade ladder is lastig op één been.
Dokter Del Mundo wil in eerste instantie alleen met een echo kijken waar de splinter zit. Voor het snijden mag ik dinsdag terugkomen als zijn verpleegster er is. Als ik hem duidelijk maak dat we tot vrijdag in Hilo zijn en daarna doorgaan naar Honolulu dus niet zo lang kunnen wachten kijkt hij bedenkelijk. Hij opereert normaliter niet zonder zijn verpleegster. Als ik hem aanbiedt haar taken uit te voeren wordt de frons boven zijn wenkbrauwen nog dieper, waarna hij met een grote grijns overstag gaat. Oké hij wil het doen maar het moet tussen zijn geplande patiënten door en het kan dus wel even duren. Prima, maakt niet uit als dat stomme ding er maar uit gaat. Al bij het steriliseren van het ‘snij-gebied’ wordt duidelijk dat hij inderdaad niet gewend is iets anders te doen dan het slagerswerk. Voor ik het weet wordt er een halve literfles betadine over mijn voet leeggegoten die nu tot boven mijn enkel oranje is. Het schrobben met een hiervoor speciaal geïmpregneerd washandje wordt uitermate serieus uitgevoerd waarna hij me laat zitten vanwege een geplande patiënt. Ook het klaarleggen van het benodigde instrumentarium gaat niet geheel standaard. De inhoud van het zakje wordt gewoon in een hoopje op het steriel afgedekte werkblad geschud en blijft in een wirwar liggen. Jammer dat daar het hechtgaren niet bij zit want nu moet de secretaresse, die niet tegen bloed kan, alsnog opdraven.
Met drie hechtingen onder de bal van mijn voet mag ik hem de eerste drie weken niet belasten dus moet ik me vanaf nu voortbewegen met de krukken die Jan ondertussen bij de apotheek heeft gekocht want een uitleensysteem kennen ze hier niet. Het zijn van die oksel-oprekkers. Niet belasten blijkt toch lastiger dan lichte belasting op de hiel en aangezien de wond de eerste week niet nat mag worden kan ik niet via onze Lieke aan boord.
Hoe nu verder? Gelukkig is mijn schipper niet voor één gat te vangen. Hij bedenkt een constructie met een plank waarop ik op mijn billen aan boord kan hoppen. Fijn dat er geen camera’s in de buurt zijn die dit kunnen vastleggen want dit kan er beslist niet elegant uitzien. Aan boord zijn de krukken een obstakel dus daar hinkel ik of speel kruip door, schuif door. Opeens zijn onze verschillende trappetjes ronduit vervelend.
Omdat ik in deze staat niet functioneel ben, besluiten we onze gehuurde auto optimaal te gebruiken en gaan toeren want zeg nou zelf als je dan in Hawaï bent moet je toch minstens de gloeiende lavastroom zien.
“Tja jammer maar helaas”, wordt ons in het informatiecentrum van het Vulkanische Nationale park meegedeeld, de actieve lavastroom is ‘out of season’. De meest actieve vulkaan op het eiland Hawaï is momenteel rustig en produceert alleen maar stoom. En dat terwijl we juist daarvoor hier naar toe wilden!
Ondanks dit heeft het park gelukkig genoeg mooie uitzichten op ‘oude’ lavastromen te bieden en soms hebben we het gevoel op de maan rond te rijden.
Indrukwekkend om te zien hoe minuscule plantjes en boompjes wortel weten te schieten op die grote woest uitziende zwarte vlaktes. Er zijn hier in Hawaii twee verschillende soorten lava,
de Pãhoehoe die er glad en geplooid uitziet en de ‘A’ã die ruw en kartelig is. Beide soorten worden tegelijkertijd de krater uitgespuugd maar koelen in verschillende vormen af.
We picknicken met uitzicht op de Pacific want stel je voor dat we een dagje geen water zien en zien de beloofde stoom zowel uit de krater als uit spleten in de grond omhoog dwarrelen. Al met al beslist een fascinerend gebied.

Vandaag gaan we naar Mauna Kea. Dit is een uitgebluste vulkaan waar op de top reusachtige telescopen staan. Op ongeveer drie kilometer hoogte is een sterrenwacht bezoekers centrum gebouwd waar na zonsondergang telescopen worden geplaatst waarmee je het hemelrijk kunt afspeuren. We vertrekken rond 16.00 uur zodat we ruim voldoende tijd hebben om voor zonsondergang de top te bereiken. Het is een prachtige route waarbij we ergens halverwege door de wolken rijden waarna we in helder zonlicht verder omhoog kunnen rijden. Aangezien we tijd
hebben, stoppen we bij het bezoekers centrum wat achteraf een goed idee blijkt omdat geadviseerd wordt te acclimatiseren alvorens door te stijgen naar de hoogte van 3600 meter op de top.
Voor de ongeasfalteerde weg wordt geadviseerd gebruik te maken van 4-wiel aandrijving maar volgens Jan kan onze Buick dit prima aan. Er zijn zoveel prachtige vergezichten dat je op iedere hoek wel wilt stoppen maar als we de zonsondergang niet willen missen moeten we door.
De temperatuurmeter van ons vehikel loopt angstaanjagend hoog op en hij heeft het op de laatste steile stukjes duidelijk moeilijk met het zuurstofgebrek maar …………….. hij is stoer en red het!
Boven staan verschillende busjes met Japanse toeristen in speciaal voor deze tour gehuurde oranje ski pakken. Niet echt overbodig blijkt al snel als we even staan. Het is hier ondanks meegebrachte truien en jassen onvoorstelbaar koud.
De zon hangt als een gouden bal boven het water. Hebben we dit niet al eens eerder gezien? Hier willen we geen kou voor vatten, hop de auto in en terug naar het bezoekers centrum. Jan rijdt als een prof, remmend op de motor, de steile hellingen af omlaag en alles gaat goed tot opeens het alarm lichtje van het benzine niveau gaat branden. We hadden toch voldoende benzine toen we vertrokken? Zou de motor zoveel benzine hebben verbruikt met het omhoog rijden?  Er is hier in geen heinde of verre een benzinepomp te vinden, hoe komen we in godsnaam terug? Vraag op vraag op vraag maar daar komen we niet verder mee dus eerst maar
verder omlaag want dat lukt zelfs zonder benzine. Daar zien we wel verder. Als we de auto parkeren gaat het lampje uit en stijgt het niveau op de meter. Pffff, wat helling al niet kan doen!
Bij het centrum worden verschillende interessante films vertoont en wordt er uitleg gegeven over het belang van de sterrenwacht op deze specifieke plek die uniek is in de wereld door enerzijds zijn hoogte en anderzijds zijn volledige vrije ligging alleen omgeven door de Pacific. Nadat we uranus hebben mogen bewonderen door één van de telescopen houden we het voor gezien.
Ons laatste uitje is een rondje Hawaï. Direct ten zuiden van Hilo begint het tropisch regenwoud dat de gehele oostkant van het eiland beslaat. Prachtige dichtbegroeide bergen en dalen met lianen en wilde orchideeën in alle te bedenken kleuren. Niet voor niets hebben de Japanners
aan deze kant van het eiland verschillende orchideeën kwekerijen gesticht. Zodra we noordelijker komen verandert het landschap van groene overdaad in een met gras bedekt heuvellandschap waar zelfs voor Amerikaanse maatstaf grote rundvee boerderijen staan. Niet gek dat één van de belangrijkste export producten hier rundvlees blijkt te zijn. De westkant van het eiland ligt in de lij van de vulkaan waardoor er hier het ideale tropische klimaat heerst voor het toerisme dat nummer één staat qua inkomstenbron.
Golfen, surfen, vissen, trouwen, zwemmen met dolfijnen, bedenk
het en het kan geregeld worden.
Dit is de zijde waar Captain Cook in 1778 voor de eerste keer is geland en door de toenmalige van origine uit Polynesië afkomstige bevolking ontvangen werd als een god. Tijdens zijn daaropvolgende expeditie ontdekten de indianen dat hij alles behalve een god was, wat tijdens zijn terugkeer in 1779 leidde tot zijn dood.
Het historisch museum geeft een fraai beeld hoe de eerste bewoners, in kano’s overgevaren vanuit Bora Bora deze kust bevolkten. Er bestond een duidelijke scheiding in de vorm van een muur tussen de hooggeplaatsten en het gewone volk. Degene die zich niet wilde conformeren aan de gestelde wetten werd opgesloten in de hut aan zee omringd door totems die hem of haar moesten bevrijden van de kwade geesten. Als dit niet hielp volgde de dood.

De zuidkant is de actieve vulkanische kant waardoor er niets ge- of verbouwd kan worden maar de Hawaïanen zouden geen Hawaïanen zijn als er ook hier geen geld aan verdiend werd. Het Nationale Vulkanische park trekt veel toeristen en op het uiterste puntje staat een groot windmolen park. Al met al een prachtig eiland met een enorme variëteit op een naar verhouding klein oppervlak.

Hoe maak je van iets vervelend iets leuks? Neem boodschappen doen als noodzakelijk kwaad en een gewonde voet waar niet op mag worden gesteund als tweede. Gooi deze bij elkaar in een Amerikaanse supermarkt et voila! Met een elektrisch invaliden karretje door die eindeloze paden crossen is lang zo erg niet, vooral als je dan ook nog regelmatig met luide sirene achteruit of om bochtjes mag manoeuvreren. Wel sneu voor Jan want die mag niet ook.

Dokter Del Mundo is blij verrast als ik hem dinsdag mijn genezing laat zien. Hij pakt hem zelf uit en weer in want zijn verpleegster is ziek. Nog een paar dagen braaf en dan mag ik tijdens de oversteek naar Honolulu op mijn hiel steunen. Joepie!

Hilo > Honolulu > 4 juni 2011
Er gaan nogal wat verhalen over de roemruchte eilanden van Hawaï als het om zeilen gaat. Aan de oostkant van de eilandengroep staat de noordoost passaat. De westkust van de meeste eilanden liggen in de lij van hun vulkanen. De bergachtige zuid- en noordkusten van de eilanden creëren trechter vormen waar de passaat sterk accelereert en de oceaan zich tussendoor perst met door de verschillende stromingen, hoge steile golven tot gevolg, vergelijkbaar met de wind acceleraties bij de Canarische eilanden.
Het Alenuihana kanaal tussen Hawaï en Maui is de beruchtste omdat dit niet alleen de krapste doorgang is maar de hoogte van Mauna Kea de wind nog eens extra opstuwt. Aangezien schepen vaak dagen verwaaid liggen voordat er een veilige oversteek mogelijk is en wij die tijd niet hebben, besluiten we buitenom te gaan oftewel met de passaat aan de oostkant van de eilanden reeks omhoog te zeilen tot Molokai waar de doorgang met Ohao minder smal is het landschap minder hoog.
We plannen twee dagen voor de tweehonderdtwintig mijl van Hawaii naar Ohao en aangezien we bij daglicht aan willen komen vertrekken we aan het eind van de middag. We steken dertig mijl uit de kust om zo min mogelijk last te hebben van de lokale effecten rondom de eilanden. Daarna zetten we direct koers naar Honolulu en lopen lekker onder genua en volledig grootzeil. Het is opvallend leeg hier op zee, geen
beroepsvaart en zelfs geen vissers. Het is helder en we genieten van de prachtige sterrenhemel en de lichtjes op Mauii en later op Molokai. Zodra we de doorgang inzeilen richting Ohao trekt de wind aan tot ruim vijfentwintig knopen. De hoge concentratie hoogbouw aan de zuidkant van het eiland zou verwarrend hebben kunnen werken zonder Maxsea maar zodra we het zuidelijkste puntje hebben gerond is er geen twijfel meer mogelijk.

Honolulu > 6 juni 2011
Na het eenvoudige koloniaal aandoende Hilo is Honolulu een heuse schok. Een waar metropol met hoge moderne hotels en kantoorgebouwen in spiegelglas en staal wedijveren direct gelegen aan het beroemde Waikiki surfstrand.
Net voor de haven halen we de zeilen weg terwijl we worden omringd door surfboys en girls die dobberend op hun planken wachten ze op de ideale golf. Sommigen draaien op de gekozen golf terug omdat ze deze bij nader inzien toch niet goed genoeg vonden.
Ons voor de zekerheid opgevraagde lidmaatschap van de KMJC is niet nodig, we zijn van harte welkom bij de Hawaïaanse Yacht Club. Daar liggen we dan, in het hartje van de stad Honolulu met uitzicht op de zo verlangde palmen aan het strand enerzijds en strak moderne hoogbouw aan de andere kant terwijl vlak langszij verschillende roeiverenigingen, op het aangegeven ritme van hun stuurman/vrouw, langs komen jakkeren. Wat een verschil met de containers van Hilo.

Soms zit het tegen, soms zit het mee. Onze acculader is nog steeds kapot en laat er nu een afgevaardigde van Mastervolt hier in Honolulu wonen. Volgens de expert gaat het om een losse schakelaar, joepie dat is mazzel. Maat Gijs arriveert over een paar dagen dus bouwen we Witte Raaf om tot driemansschip en vullen de voorraad vlees aan die we in het clubgebouw vacuüm kunnen trekken en laten invriezen.
Gijs moet het bij zijn aankomst met mij doen want de Hawaïaanse schonen zijn verhinderd maar onze bloemenslingers compenseren hopelijk dit gemis. Voor vertrek moeten er nog een aantal klussen worden geklaard en tijdens een test blijkt de acculader het weer niet te doen. Na een tweede consult wordt hij alsnog als overleden gediagnosticeerd en moet er toch een nieuwe komen. Fijn dat we het hier ontdekken maar jammer dat het nu pas is want het hiervoor gereserveerde geld hangt ondertussen in de vorm van nieuwe zeilpakken in de kast. Een pleister op de wonde is dat de nieuwe acculader binnen twee dagen geleverd kan worden en het biedt ons een extra dag die we gebruiken voor een rondrit over het eiland Oahu.
Dit eiland wijkt sterk af van Hawaï. Het is naast dat het veel ouder en in oppervlakte kleiner is, ook gecultiveerder en voller. Eénderde van de Hawaïaanse bevolking woont hier en Honolulu is het commerciële centrum van de staat.
Het eiland is prachtig groen en van de oude lava is weinig meer te zien. We zwemmen en dobberen bij een strandje aan de noordoostkant en rijden via uitgestrekte ananasvelden aan de noordwestzijde terug.
Na de eenvoud van de Midden Amerikaanse landen is de rijkdom van Honolulu met zijn brede verzorgde vierbaanswegen, de overvloed aan dure winkels en de riante uitstalling van BMW, Mercedes, Lambordini, MG, Masarati, Ferrari, Rolls Roys, en Jaguar showrooms buitensporig.
Ons bezoek aan Pearl Harbour blijkt slecht gepland want we zijn te laat voor een bezoek aan de opengestelde museumschepen maar het museum zelf biedt een indruk-
wekkend beeld over de Japanse inval waarbij de Amerikaanse onderschatting van de Japanse legermacht niet wordt verbloemd en de Japanse tweestrijd van de toen hier wonende en werkende Japanse gemeenschap zichtbaar is.
Aangezien Gijs ‘maar’ vijf weken gemist kan worden in NL, we geen idee hebben hoe lang de oversteek zal duren en we indien mogelijk voor zijn terugkeer nog rond willen kijken in Alaska, willen we verder. De nieuwe acculader is ingebouwd, de laatste boodschappen gedaan en na een gezellig afscheidsetentje in de club is het zo ver. maar daarover meer in verslag 59..

Naar verslag 59