Startpagina.
Reisverslagen.
Het schip.
Wie zijn wij.
Het plan!.
Contact.
Naar verslag 55
Verslag 54 Oversteek El Salvador > Mexico

Bahia del Sol > Huatulco - zondag 13 feb 2011
Tja dan doe je alle luiken dicht maar vergeet je de dekventilatoren en met drie keer kopje onder kunnen deze gaatjes een hoop water doorlaten dat kan ik je wel vertellen. Zowel in de galley als in de matrozen-hut staan de bildges vol prachtig schoon edoch erg zout water.
Pas na een aantal uur sponzen en soppen laten we het El Salvadoriaanse water echt achter ons. Het is prachtig zeilweer met 15 knopen wind uit het zuiden. Rond drie uur wordt de wind verward en een kwartiertje later hebben we 25 tot 35 knopen wind uit het NNO. De zee wordt knobbelig en oncomfortabel dus we besluiten voor de nacht iets dichter onder de kust te kruipen. Daar staat zo’n 20 knopen uit het ONO dus ondertussen hebben we binnen tien uur bijna alle windrichtingen gehad, hoe gek kan het worden?

Maandag 14 februari 2011
Vanuit de verte zien we boven een wolkenrand de duidelijke vorm van een vulkaan kraker met daarboven grijs zwarte rook. Deze jongen lijkt actief. Quatamala is vanaf het water een aaneenschakeling van prachtig gevormde bergketens. Vandaag speelt de wind verstoppertje, zo is ze er en zo is ze weer weg. Motor uit, motor aan, motor uit, motor aan. We zien tientallen vogels meeliften op ronddobberde schildpadden, dolfijnen duikelen voor de boeg en pelikanen en boobies vliegen laag boven het water terwijl wij een visje verschalken.
Tegen de avond pakken donkere wolken samen boven de bergen. Bliksem trekt licht strepen in het donkergrijs. Het passeert achterlangs en dus vormt het een prachtig spektakel.

Dinsdag 15 februari 2011
We zijn dwars van Puerto Madero waar de Vreeland ligt. Dit is de eerste internationale Mexicaanse haven, we zijn dus in Mexico. We besluiten door te gaan en worden omringd door tientallen viskotters die op een mijltje afstand passeren met sleepnetten. Een humpback trekt zich niets aan van al dat motorgeronk en zwemt er rustig tussendoor.
Vanaf hier begint de beruchte baai van Thuanapeck (T-peck). Zodra de noordoost passaat in de Golf van Mexico (aan de Caribische kant) flink doorstaat, ontstaat er in deze baai een wind die vanuit een tunneleffect boven land eenmaal boven water de ruimte krijgt waardoor hij zich in korte tijd extreem versnelt. Hij is vergelijkbaar met de Mistrall in de Med en laat zich slecht voorspellen.
Iedere zes uur halen we de laatste weersvoorspellingen binnen. De gripfiles blijven bij de voorspelde vijftien knopen wind uit het noorden vanaf 21.00 uur tot morgenmiddag terwijl Noa, de Amerikaanse weersvoorspeller het op twintig knopen houdt. Alleen Don de plaatselijke weergoeroe meld ons nu in tegenstelling tot vanmorgen, een zware nacht met wind tussen de vijfentwintig en vijfendertig knopen.
We kijken elkaar aan. Omdraaien heeft geen zin nu we op de 95ste lengtegraad zijn want het is even ver vooruit als achteruit om uit
het T-peck windgebied te komen. Er zit niets anders op dan de zeilen fors te reven en alles nogmaals goed vast te zetten en dan is het verder afwachten.
Het NS spoorboekje is er niets bij, klokslag 21.00 uur trekt de wind aan en draait naar het noorden. We besluiten qua koers een klein verlies van  twintig graden te nemen waardoor we niet tegen de
zich snel opbouwende steile golven hoeven op te ploeteren. Schuin parallel aan de spitse golfkoppen met een stabiele windkracht zeven lopen we al snel zo’n zes en een halve knoop door het water en dat met twee kleine zakdoekjes zeil.
Maar hé wat is dat? Door het water maken we een mooie snelheid maar over de grond doen we nog geen vier knopen en daarbij komt ook nog eens dat we in plaats van de 280 die we sturen uitkomen op 230. Stroom tegen dus en niet zo’n beetje ook. En terwijl deze ons remt in snelheid zet hij ons tegelijkertijd sterk naar buiten!
We besluiten de motor bij te zetten zodat we hoger kunnen opsturen. Het zal Murphy niet zijn die vervelende aspecten weet te combineren. Onze motor slaat even aan, stottert wat en stopt. En dat juist nu! Zo komen we nooit de T-peck zone uit. En dat terwijl we vannacht nog maar weinig wind hebben in vergelijk met wat er voor morgennacht wordt voorspelt!
We realiseren ons dat we zo Huatulco niet zullen halen en bekijken waar we dan naartoe moeten omdat je niet zomaar overal internationaal kunt inklaren. De dichtstbijzijnde bezeilbare haven is Acapulco, zo’n driehonderd mijl verderop. Nu we niets anders kunnen doen dan dit uitzitten en de Raaf zich fantastisch houdt, besluiten we zoveel mogelijk rust te nemen dus ik ga naar bed. Wat ik er doe weet ik niet want zodra ik lig, valt de wind weg en begint er een nieuw spektakel.
Met het wegvallen van de wind is de zeegang nog niet gekalmeerd en zonder de voorwaartse kracht van onze motor begint Witte Raaf te rollen. Jan wordt beroerd van het geluid van de klapperende zeilen. Uit angst dat ze stuk slaan, haalt hij ze weg maar dit geeft Witte Raaf vrij spel in haar rol. Van een helling van dertig graden over stuurboord naar de volle dertig over bakboord zonder één enkele weerstand. Alles maar dan ook werkelijk alles kleppert, klappert, rammelt, rommelt en schuift. De ultieme test op zeevastheid waarbij door gebrek aan zwaartekracht verschillende zaken toch hun eigen leven gaan leiden. Het is verbazingwekkend hoe weinig er kapot gaat maar blij worden we er geen van beiden van. Jan besluit ondanks dat het zich meestal moeilijk laat herinstalleren het brandstof voor-filter open te maken. Dit ziet er schoon uit. Nu zit er niets anders op dan het brandstoffilter op de motor te wisselen. Als hij na een ware heksentoer een uur later de motor probeert, geschiedt het gewenste wonder. Hij slaat niet alleen aan maar snort ook nog regelmatig.
Woepie, in z’n versnelling en vooruit met de geit. De rust en orde keren weer op Witte Raaf en terwijl we onze wonden likken en een rechtstreekse koers naar Huatulco uitzetten, kalmeert de zee zienderogen.
De heksenketel van vannacht is onherkenbaar verandert in een traag bewegende stroperige vlakte met het venijn onderhuids want ondanks dat we bijna zeven knopen door het water bewegen, gaan we maar vijf knopen over de grond. Zo wordt het nog kritisch of we het wel voor het donker halen en dat zou kunnen betekenen dat we een nacht langer op zee blijven want onze elektronische kaarten zijn hier in Mexico beslist niet accuraat.

Met de wind van afgelopen nacht in het achterhoofd gaat de gas hendel vol open. Drie mijl voor de baai
van Huatulco laat de tegenstroom ons los en om 19.00 uur ratelt de ankerketting omlaag. We zijn voor het donker binnen en beiden toe aan een borrel.