Startpagina.
Reisverslagen.
Het schip.
Wie zijn wij.
Het plan!.
Contact.

Verslag 46 Cartagena (Colombia)

Cartagena > 11 december 2009
Na een nachtje slapen ziet de wereld er heel anders uit. De zon schijnt, de lucht is blauw en er staat een verkoelend briesje. We liggen hier omgeven door moderne hoogbouw met in de verte het koepeldak van de kathedraal die zich in het oudste gedeelte van de stad bevindt. Nadat we gisteravond nog uitgebreid ons verhaal over de overtocht aan Bert en Ingy hebben verteld, die langs kwamen om ons welkom te heten, zijn we beiden om-gevallen om pas na 10 uur bewusteloosheid weer boven water te komen.
De zwelling in Jan’s knie is een beetje geslonken maar nog steeds zo dik als een flinke grapefruit dus een bezoek aan een dokter lijkt ons een goed idee.
In Curaçao hebben we ons voorgenomen om de weken voor de kerst uit te rusten van alle vermoeienissen maar het kan natuurlijk sowieso geen kwaad om nu alvast de mogelijkheden te inventariseren.
We weten dat Tjeerd elf januari komt en voor die tijd moeten we er in ieder geval voor zorgen dat er weer normaal gelopen kan worden in Witte Raaf.
Dobberend achter ons anker worden we niet wijzer dus we gaan aan de wal. Dat klinkt simpel maar voor we Jan strompelend in de in het water getilde BB hebben, zijn we ruim een uur verder.
BBM = BuitenBoord Motor, heeft er geen zin in maar gelukkig liggen we niet al te ver van de marina, peddelen dus.
Eenmaal in de marina zoeken we John, de havenmeester, op die geschokt naar de omvang van Jan’s knie kijkt en zegt, “you can’t be at ancor, I will find you a place in the harbour”. En dat terwijl toen we in Curaçao een plekje in deze haven probeerden te reserveren, deze vol was tot half januari!
Jan kan nauwelijks lopen en Waldy van Talagoa biedt aan ons te helpen de haven in te manoeuvreren. Jan vaart Witte Raaf met haar kontje naar het steiger terwijl Waldy voor ons anker uitgooit want meerlijnen hebben ze hier niet. Voor ons een nieuwe procedure maar voor Waldy gesneden koek – in de Middellandse zee is dit de normale manier van afmeren - en voordat we het weten liggen we keurig op een voor ons vrij gemaakte plek. Fantastisch!

‘Onze steiger’ wordt momenteel gerenoveerd en is een zooitje maar dat doet niets af aan het enorme gemak om Witte Raaf op en af te kunnen via de loopplank.
Voor Jan dan wel te verstaan want ik vind het balanceren op ons smalle plankje iedere keer opnieuw een griezelige exercitie.
Nu we in zijn marina liggen komt haven-meester John even bij ons aan boord kijken wat er allemaal gedaan moet worden. Hij raadt ons twee wat oudere timmerlui, Tutti en Albero aan en voor we het weten zitten we te tekenen terwijl hij alle taken in het Spaans uitlegt.
De financiële onderhandelingen moeten we zelf doen maar voor de uitleg van het project en de bespreking van de keuze voor specifieke materialen is hij een enorme hulp.
Albero is de specialist qua teak en vloeren terwijl Tuttie een allround timmerman is. De heren hebben momenteel allebei nog een klus waar ze mee bezig zijn maar eind volgende week zijn ze beiden beschikbaar.

We zijn ondertussen al drie dagen in Colombia en zijn de marina nog niet uit geweest dus op naar de supermarkt. Op straat staan zowel mannelijke als vrouwelijke fruitventers met de meest uiteenlopende soorten fruit en her en der staan een fiets- en autotaxi’s.
De supermarkt, ongeveer vijf minuten lopen maar voor ons ruim vijftien in verband met Jan’s strompelgang biedt een overdaad aan verse producten. Jan krijgt weer gelijk, ook hier is alles te koop. De lunchroom in de super biedt warme maaltijden voor 5 dollar p.p. waardoor koken overbodig wordt. Heerlijk, even niet meer kamperen met mijn twee pannetjes.

Onze rommelsteiger krijgt ondertussen een steeds Nederlandser tintje. Naast Talagoa met Waldy en Ria liggen nu ook Aura en Albatros afgemeerd. De Vreeland met Wiebe en Patricia zijn net aangekomen en liggen voor anker en leggen samen met andere bemanningen van Nederlandse en Belgische schepen hun dinghy naast ons neer waardoor het een gezellige boel wordt.
Zelfs een moeizaam opgeduikelde hydraulica specialist komt er naar kijken maar begrijpt het systeem niet en verdwijnt onverrichter zaken. Onze kiel staakt. Hij kan de komende tijd niet omhoog en klopt bij laag water soms even aan.
Een monteur geeft onze nog steeds lekkende generator een grote beurt en ondertussen demonteert Jan al onze winches die hier in Cartagena spotgoedkoop opnieuw verchroomd kunnen
worden. We bestellen nieuwe zinken anodes die hier op maat gegoten worden en in vergelijk met Curaçao ronduit goedkoop zijn. Al met al is het een komen en gaan van mensen en zijn we zo druk als kleine baasjes.
Ik heb de naaimachine buiten op tafel staan en vernieuw alle naden van onze zonneschermen en de spatflappen omdat het bestaande garen na vier jaar zo goed als verteerd is door de zon.  We hebben hier ook het grote kajuit-zonnescherm opgehangen zodat we daaronder alle materialen droog kunnen houden. We demonteren deuren om een zo optimaal mogelijke werkruimte te creëren en struinen een bouwmarkt af op zoek naar nieuwe isolatie. Het bestelde teakhout arriveert en ook het waterafstotende triplex wordt afgeleverd.

In Curaçao hoorden we dat er appartementen bij de marina zijn en we waren vast van plan tijdens de werk uitvoering in één van deze appartementen te huizen. Jammer dat deze ‘appartementen’ – bij nader inzien betonnen hokken met twee bedden - niet bij de marina maar bij de werf staan en dus voor ons geen optie blijken.

Het leven op Witte Raaf is een uitdaging op zich want alle spullen die we tijdens de overtocht zeevast in de matrozenhut en de voortoiletruimte konden stouwen moeten daar nu uit omdat daar gewerkt moet worden. Met het geërfde puzzeltalent van mijn vader weet ik alles in de voorpiek te stapelen.

Tuttie en Albero staan beiden klokslag acht uur voor de loopplank en na een kop koffie en een voor ons goede oefening Spaans converseren, gaan ze aan de slag. Onvoorstelbaar, met hele dunne latjes of stroken karton, maken ze een mal die ze daarna op het steiger uit de grote platen triplex zagen en dan wonderlijk genoeg ook nog precies passen. Hoebedoelu timmermansoog!
Jan en ik zijn om te beurt stand-by want zodra een plaat op maat is gezaagd, moet hij eerst worden geverfd voordat hij wordt vastgezet. Gelukkig maar dat onze steiger zo’n zooitje is want nu kan niemand er bezwaar tegen hebben dat we dit buiten doen.
Jan struint de stad af op zoek naar roestvrijstalen schroeven terwijl ik de mannen regelmatig van koffie en water voorzie en ’s avonds storten we afgepeigerd ons stoffige mandje in.
Witte Raaf is een verandert in een werkplaats. Overal ligt gereedschap, hout, houtkrullen, zaagsel, schroeven, kit, isolatiemateriaal, verf en ga zo maar door. Leuk is beslist anders!

24 december 2010
Ondertussen is Jan’s knie goed genoeg om naar de oude stad te wandelen. In Colombia is het gangbaar dat een buurt de taak op zich neemt een kerststal te bouwen en deze naar eigen smaak versiert. Overal staan dan ook kerststallen, de ene vol kitsch met heel veel gekleurde lichtjes, de ander minimalistisch en simpel. Zo verschillend als ze zijn, in één ding zijn ze allemaal hetzelfde, kindeke Jesus ontbreekt. Hij wordt pas in de kerstnacht ‘geboren’.
Het is kerstavond en volgens de Colombianen is dit de avond om in de stad door te brengen dus gaan we op pad. Voor de stadsmuren staan nep boompjes met roze en paarse lichtjes en overal is sfeervolle kerst verlichting aangebracht.
Binnen de oude stadsmuren staan op de prachtige statige pleinen omgeven door schitterende originele oude panden, overal terrassen met wit linnen tafelkleden en stoelhoezen opgesteld. De meeste terrassen zijn afgezet en hebben hun eigen muzikale optredens georganiseerd. De zitplaatsen zijn ruim van de tevoren gereserveerd en de stad bruist van leven.
Prachtig aangeklede mensen, de heren geheel in het wit en de dames in schitterende creaties op paalhoge naaldhakken.
In tegenstelling tot Brazilië, waar we hoofdzakelijke vrij kleine gedrongen dames zagen, zijn de vrouwen hier beeldschoon en Jan komt ogen tekort.
Antieke paardenkoetsen met bellende koetsiers en ratelende hoefjes op de kleine kinderkopjes, versterkt het romantische beeld van dit overweldigende mooie oude stadsdeel.
Je zou er lyrisch van worden!

In grote kathedraal vindt een huwelijk plaats. Ook hier prachtig geklede mensen en schattige bruidsjonkertjes die naar de zin van de pastoor veel te lang dralen in het gangpad en door hem persoonlijk worden opgehaald en aangespoord dat weer leidt tot stress bij het bruidspersoneel. De beste brave man heeft duidelijk haast, nog een late afspraak?

Op de oude stadsmuur vinden we een terras met uitzicht op het Paladin hotel waar we een hapje eten en luisteren naar life-muziek.

De kerststal in één van de oude kerken is reusachtig en volgepropt met lichtjes. Vooral de lege edoch rijkelijk verlichte kribbe zou iedere zuigeling verblinden. De mis op zich is vrij nietszeggend maar de solozangeres heeft het geluid van een engel en iedereen zingt vol verve mee.

En jawel, daar is hij, kindeke Jesus ligt in zijn nakie op het koude marmer van het altaar te wachten op de klok van twaalf. Pas dan roept de pastoor alle aanwezige kinderen op om hem naar zijn kribbe te brengen.
Als we na de afsluiting van de mis nog even naar de stal gaan kijken, ontdekken we tot onze verbazing een tweede kindeke. Deze eeneiige tweelingbroer ligt in een mandje voor het altaar en wordt door iedere kerkganger op het hoofd gekust. Ayayay, hoop, geloof en liefde als doorgeefluik voor bacteriën. Hopelijk heeft niemand een koortslip.

25 december 2009
Het uit Curaçao meegebrachte kerstbrood smaakt uitstekend en eerste kerstavond dineren we volledig in stijl met uitzicht op een feestelijk verlichte Cartagena, aan boord van de Vreeland.. Iedere gang wordt ingedronken met een heerlijke cocktail die met veel swung wordt geshaked door Niels de neef van Patricia. Het behoeft geen uitleg hoe gezellig dit diner eindigt.

27 december 2009
Tuttie is klaar met de matrozenhut dus die kan verder worden afgeschilderd en Albero werkt thuisaan de vloerdelen (teak).
Via, via ontdekken we een zaakje waar ze op maat gesneden plexiglas verkopen. Naast een nieuw toiletluikraampje – zat een barst in – bestellen we nieuw plexiglas voor de voorste kajuitramen. Die aan bakboord is beschadigt tijdens de laatste overtocht door een losgeschoten blok en de overige zijn dusdanig gekrakkelleerd door de zon dat we er niet meer doorheen kunnen kijken. We vinden in Cartagena nauwelijks winkels die
gespecialiseerd zijn in scheepsartikelen maar er zijn daarentegen overal kleine bedrijfjes die materiaal kunnen repareren of namaken.  

We besluiten de davids - dit zijn roestvrijstalen buizen (gebogen in een hoek van negentig graden) die bevestigd worden aan de achterkant van een schip waarmee door middel van katrollen de dinghy rechtstandig gehesen kan worden – van Waldy en Ria over te nemen. Deze worden nadat ze een beetje zijn aangepast, bij ons op de achterbeugel gelast.
Ondertussen vordert het houtwerk binnen gestaag en zodra Tuttie klaar is in het voorste gedeelte van Witte
Raaf  richt ik mij fulltime op het schilderwerk.    
We hebben besloten verschillende delen binnen wit te schilderen om wat meer licht te creëren. Om te
voorkomen dat we over een paar jaar weer aan de slag moeten, werken we overal met twee componenten verf en vernis waarmee we wanden en vloeren waterdicht afsmeren. Waar geen water kan komen kan het niet roesten is ons nieuwe motto.
Laag op laag op laag in een race tegen de klok. Enerzijds is het lastig dat we tussen de feestdagen inzitten want daardoor ligt het timmerwerk regelmatig een dag stil, anderzijds genieten we van een dag zonder mannen aan boord omdat we dan vlotter door kunnen werken.

31 december 2009
Het is oudejaarsdag. Ria en ik toveren onze rommelsteiger om tot oliebollenbakplaats. Bij 35 °C bakken we er buiten in het zonnetje lustig op los en vullen schalen vol oliebollen die door passanten geproefd moeten worden en door onze jongens veelvuldig getest.
Hiermee heb ik me aan mijn drie maanden geleden gedane belofte aan Patricia gehouden.
’s Avonds trekken we met Bert en Ingy richting oude stad.
Waldy en Ria kunnen niet mee want hun hond Sarah is als de dood voor knallen en heeft gezelschap nodig.
De stad bruist. Overal mensen! Het vuurwerk dat over de oude stadsmuur lijkt te komen is prachtig en ook wij ontkomen niet aan regelmatige oh’s en ah’s.

Onze meegebrachte fles prik is binnen de kortste keer leeg maar overal zijn terrassen, het kan niet op!
BON AŇO NUEVO!
01 januari 2010
Nieuwjaarsdag staat in het teken van koffie, oliebollen en gezellig veel aanloop maar daarna roept Witte Raaf om aandacht. Albero brengt de thuis gemaakte vloerdelen die prachtig zijn geworden maar nog wel op maat gemaakt moeten worden en nadat ze gekit zijn natuurlijk afgewerkt moeten worden met op maat gezaagde plintjes. Overal schaafkrullen die op zich prachtig zijn maar niet als ze constant door de hele boot gelopen worden. De chaos is weer compleet terwijl Jan en ik de heren constant voorzien van nieuwe schroeven en geschilderde panelen.

11 januari 2010
Gisteravond rond 18.00 uur hebben we afscheid genomen van de timmerlui en heb ik tot laat witte verf op de nieuwe houten wanden van het toilet gekalkt want vandaag arriveert Tjeerd. Het hoe, wat en waar vliegt me naar de strot maar ondanks mijn totale gebrek aan overzicht hoe ik Witte Raaf op tijd schoon en gastvrij moet krijgen, probeer ik in mijn hoofd excuses te bedenken om te voorkomen dat Patricia me komt helpen poetsen, want Patricia en poetsen horen niet bij elkaar. Die twee hebben een broertje dood aan elkaar en het kan dus niet zo zijn dat juist ik degene moet zijn die ze bij elkaar brengt.

Mislukt! Om 08.00 uur staat ze ge-wapend met emmer en poetsdoeken voor de loopplank en ik kan niets anders doen dan haar dankbaar toegang verschaffen.

Voor iemand die de pest heeft aan schoonmaken pakt ze het uiterst praktisch en kordaat aan en al snel zijn we met z’n drieën luid meezingend met Boudewijn de Groot en Jaap Fischer, druk aan het werk. Ruimte na ruimte ondergaat Witte Raaf een gedaante wisseling van vies en stoffig naar overzichtelijk en schoon.
Ze heeft zelfs haar eigen poets spullen bij zich de slimmerik!
Rond half twee staat Tjeerd op het steiger, zijn bed is nog niet opgemaakt maar zijn badkamer is spierwit geschilderd en schoon. De rest komt later. Bedankt Patries, zonder jou was me dit zeker niet gelukt!

Tjeerd biedt ons met zijn komst, het excuus om na maanden van keihard werken eindelijk een welverdiende stop in te lassen in ons overvolle werkschema, al ontkomen we er niet aan tijdens de eerste dagen van zijn verblijf, de ochtenden nog te klussen om Witte Raaf vaarklaar te maken voor de tocht naar de San Blas. ’s Ochtends zoeken we hout uit, ruimen we werkmateriaal op en bevestigen we de spatlappen waarna we ’s middags de prachtige oude ommuurde stad van Cartagena bezoeken.
Er is deze week een muziekfestival met verschillende klassieke concerten die in de buitenlucht worden uitgevoerd op de prachtige historische pleinen. De entourage werkt versterkend in op de muziek en ondanks de enorme mensenmassa kun je tijdens de verschillende uitvoeringen een speld horen vallen.
We smokkelen een dag en genieten samen met Patricia, Waldy en Ria - onder begeleiding van de fantastisch Engels sprekende gids Alexander - van een drie uur durende wandeling door de oude stad waarin haar geschiedenis tot leven komt.

Aangezien Jan nog steeds last heeft van zijn knie belt hij na aandringen van ons beiden een orthopeed in de stad die hij direct persoonlijk aan de lijn krijgt en waar hij dezelfde middag al terecht kan. Onvoorstelbaar, geen secretaresse, geen wachtlijsten gewoon ’s ochtends bellen en ‘s middags komen. Zonder röntgenfoto’s en MRI scan kan de beste man geen diagnose stellen dus wordt mijn lief doorverwezen naar een radiologisch centrum waar hij de volgende dag tegen 18.00 uur mag opdraven. Weer een dag later mogen we de plaatjes na 14.00 uur ophalen waarna we om 15.00 uur weer in de spreekkamer van de orthopeed zitten.
Van deze indrukwekkend snelle daadkracht binnen de Colombiaanse gezondheidszorg worden we blij, De diagnose stemt ons daarentegen niet echt vrolijk. Terwijl hij opgewekt naar de foto’s en de scan kijkt, haspelt hij in gebrekkig Engels; “I see an old knee, I see a very old knee!” Jan’s knie is versleten! Natuurlijk zijn we blij dat er niets engs aan de hand is maar versleten is versleten en biedt geen eenvoudige oplossing voor genezing. Met het advies; rust, bewegen maar niet overbelasten en een recept voor een kraakbeen versterkend poedertje en pijnstillers voor als het fout gaat, zijn we een half uur later op weg naar de Raaf .
Conclusie; voorzichtig aan dus en hopen dat de knie zich na rust goed houdt.

De dag voor vertrek trekken Tjeerd en ik er samen op uit om in te kopen voor minstens twee maanden. Groente, fruit en eieren laten zich eenvoudig vinden op de lokale markt en de rest slaan we in bij een Carrefour in de buurt. Inkopen voor twee maanden blijft lastig zeker met een schipper die altijd bromt dat de mensen ‘daar’ ook moeten eten en alles daar dus ook gewoon te koop zal zijn. Gelukkig heb ik in Curaçao Witte Raaf al vol gestouwd met blikvoer want daar hebben ze hier in Cartagena maar een beperkte variatie in. Alles dat niet van hier is, denk aan pasta, vleeswaren, chocolade en kaas zijn hier sowieso erg duur. Vreemd genoeg is ook koffie hoog geprijsd. Ondanks dat weten we toch een taxie weten te vullen.

Water is ondanks dat we de watermaker nog niet hebben geprobeerd geen probleem want we hebben ons in Curaçao geladen drinkwater goed geconserveerd en hier hebben we alleen water van de wal gebruikt dus we moeten nog zo’n goeie 900 liter hebben, wat genoeg moet zijn als we er zuinig mee omspringen. Zuinig betekend dus geen ellenlange douches maar gewoon even kort afspoelen na een zoutwaterbad, koken waar mogelijk met zeewater en de vaat voorspoelen met zout. Voor de was hebben we twee twintig liter containers aan dek staan.

Ook de inhoud van onze diesel-tank is nog maar nauwelijks aangesproken, de jerrycan's voor onze buitenboordmotor zijn gevuld met benzine, alle gasflessen zijn vol dus ook de brandstof moet toereikend zijn.

Het zeevast stouwen van alle spullen is ook nu weer een hele operatie omdat alles weer een ´nieuwe´vaste plek moet krijgen maar zaterdagochtend is het dan echt zover. Het anker wordt geheven en de zeilen gezet.

                                                            “Of we go, San Blas here we come”.