Startpagina.
Reisverslagen.
Het schip.
Wie zijn wij.
Het plan!.
Contact.
Verslag 43 > Bonaire

Kralendijk – 20 juni 2009
Heerlijk, we liggen aan een boei voor de kust van Kralendijk, het kleurrijke stadje aan de westkust van Bonaire en zijn omringd door alle mogelijke kleurscharkeringen blauw. Nergens is het water zo helder als hier en vanaf Witte Raaf zien we grote scholen vrolijk gestreepte Sergant Majoortjes rondom. Op nog geen tien meter afstand steekt een kleine zeeschildpad regelmatig zijn koppie even boven water om lucht te happen. Niet onder de indruk van onze menselijke aanwezigheid laat hij zich zelfs door Jan over zijn schild aaien, voordat hij weer onderduikt om verder te grazen. Na verschillende observaties ontdekken we dat hij vlakbij onder twee betonblokken slaapt waar een paar scheepsboeien aan zijn bevestigd.
    Kralendijk vanaf Klein Bonaire
Trompet vissen hangen verticaal in het water terwijl ze zich proberen te verstoppen achter een pilaar. Zandkleurige platvissen verraden zich door hun helder blauwe stippels terwijl ze zichzelf onzichtbaar wanen. Een zeepaardje dat een eindje verderop aan een ankerlijn woont weet zich beter
te camoufleren. Met de kleur van het touw is hij alleen na nauwkeurig onderzoek te herkennen aan zijn vorm. Op die ene keer na dan want toen was hij schijnbaar op bezoek geweest bij vrienden en onderweg terug naar huis. Prachtig om te zien hoe hij door middel van minuscule zijvinnetjes en het strekken en krommen van zijn lange staart schijnbaar doelloos ronddobberend op de stroom toch terug ‘thuis’ komt.
Twee Franse Angelvissen en een grote groep gestreepte sergeant majoortjes zijn iedere keer als we zonder brood het water in duiken, beledigd en keren ons na gedegen onderzoek de rug toe.
Snorkelen is hier een must! Bonaire is voor mij een voorbeeld van de spreuk; Er is niet alleen water in de wereld, maar ook een wereld in het water. Deze fascinerende waterwereld nodigt uit tot een regelmatige duik en meestal beginnen we onze dag hiermee.

Aangezien we hier ruim zes weken zullen blijven, we krijgen verschillende vrienden op bezoek, komt alles van zijn plek. Ergens voor een langere periode liggen is heerlijk maar de ingebouwde calvinist in ons steekt ook hier de kop op. Niets voor niets, genieten moet verdient worden dus moet er worden gewerkt. Ook zonder dit ingebouwde patroon zijn we niet werkeloos want onze buitenboord motor houdt er spontaan mee op en biedt een ongeplande klus aan. De carburateur blijkt, aangetast door zeewater, volledig verroest en een nieuwe moet vanuit Miami, via Puerto Rico, en Curaçao hier worden ingevlogen dus dat wordt roeien de komende weken.  
Met de vaak sterke aflandige wind is dit een klus op zich want als we niet constant doorroeien zouden we spontaan naar Klein Bonaire, een eiland zo’n mijl verderop, drijven. Druk op de riemen houden dus.
Een bijkomend probleem dat we hebben met BB is dat het ventieltje dat ervoor zorgt dat het water in de boot naar buiten kan maar het water van buiten af niet naar binnen kan, kapot is. Hierdoor loopt BB regelmatig vol met als enige remedie hozen. Nu is BB een YAM en laat ze die nu aan deze kant van de aardbol net niet hebben. Hier in het Caribisch gebiedzijn het Caribe, AB en Zodiac wat de klok slaat en voor onze trouwe Yam zijn er dus geen reserve onderdelen te krijgen.
Na een complexe zoektocht op internet via Engeland kom ik terecht bij Henk Diepeveen van Yamaha-motor.nl (tel:0206546000) uit die ik via Skype te pakken krijg en het probleem voorleg. “Ach mevrouw dat is toch geen probleem, wat heeft u precies nodig?” klinkt het in mijn oor. “Weet u wat, ik stuur wel een pakketje met handige reserve onderdelen naar uw vriendin en die kan ze dan voor u meenemen”. Prachtig! Als ik vraag naar de kosten wordt dit
Een dagje toeren met de auto over het eiland is aan Reen beslist besteed want ze is de keren dat ze hier op het eiland was nog niet aan de noordkant geweest. Na een snorkelstop op één van de aangegeven duikplekken stropen we de ruige noordkust af op zoek naar zwerfhout.

We hebben weer een motortje, vergemakkelijkt het leven beslist. De Vreeland is ondertussen aangekomen met Wiebe en Patricia die we in Suriname hebben leren kennen. Hun prachtige Scandinavische kotter is te zwaar voor een meerboei waardoor ze genoodzaakt zijn in de marina af te meren maar nu ons motortje het weer doet is die afstand geen enkel probleem.
Met hun snelle dinghy brengen we een bezoek aan Klein Bonaire waar we helemaal omheen varen terwijl we her en der stoppen om te snorkelen en
onderweg genieten van het verblindende blauw.

Naast ons ligt de Boree, met Bert en Ingy aan boord. Een Duits stel dat al zo’n vijftien jaar door Amerika en Australië heeft gereisd met een camper en een motorboot en die nu met hun in Amerika gekochte zeilschip op weg zijn naar Australië. Met hen bezoeken we de zoutpannen en brengen een aangename middag door in Lackbaai waar op zondagmiddag life muziek wordt gespeeld voor de lokale bevolking.
De zoutpannen van Bonaire, een verstild kleurenpalet

14 augustus 2009
Morgen komt Douwe vanuit Nederland om met ons mee door te varen naar Curaçao. Na een dagje relaxen, toeren we ook met hem langs de zoutpannen en brengen we een bezoek aan de ezelopvang die hier op het eiland aangereden en zieke ezeltjes onderdak biedt. De jonge dieren en drachtige moeders staan vlak bij de poort, in een afgescheiden gedeelte waar ze kunnen worden bijgevoerd, terwijl de grootste groep in een groot gebied erachter huist waar je met de auto doorheen kunt rijden. Bezoekers kunnen naast een donatie ook een ezel adopteren waarna je deze mag benoemen. Langs de route staan her en der ezelschuilhutten met naambordjes van degene die daar officieel domicilie hebben. Prachtig natuurlijk al denk ik niet dat de ezels zich hier met slecht weer aan zullen houden. Weggegaan is plaats vergaan en droog is droog.
De ezels zijn prachtig met hun lange zachte oren en wimpers en ondanks alle spreuken beslist slim te noemen want ze verzamelen zich midden op het pad zodat je genoodzaakt bent te stoppen. Zodra je de autoramen opent komen er direct aan alle kanten zachte neuzen naar binnen op zoek naar brood of andere lekkernijen. Van spierwitte tot diep donkerbruine ezelshoofden, de ene nog aandoenlijker dan de ander.  

De zes weken Bonaire zijn er zeven geworden en het is tijd om verder te gaan. Met Douwe aan boord willen we onderweg als het weer het toelaat een paar daagjes ankeren bij Klein Curaçao, alvorens we naar het Spaansche water doorstomen, maar daarover meer in het volgende verslag.