Startpagina.
Reisverslagen.
Het schip.
Wie zijn wij.
Het plan!.
Contact.

Verslag 3 > De Engelse zuidkust (2)


Our stay in Torquay > 10 en 11 juni 2006
De rivierra van de Engelse zuidkust wordt het hier genoemd. Een knus centrum met een verscheidenheid aan winkels, kroegjes en restaurants. Statige herenhuizen die het centrum omarmen, hotels met prachtig aangelegde parken, een cricket club en, …. een echt zandstrand. Wel koddig omdat we toen we er voor het eerst waren overal borden zagen met informatie over strandstoelen en strandwacht maar met geen mogelijkheid het strand kunnen ontdekken. Met een opgehaalde wenkbrauw besluiten we dat ze waarschijnlijk bij gebrek aan beter de dijk bedoelen tot we er de volgende dag bij eb langs lopen en jawel, ……. een heus zandstrand, in de vorm van een droog gevallen zandplaat!

Torquay is voor ons een heerlijke zonnige stop in een zeer luxueuze jachthaven waar echt alle faciliteiten voorhanden zijn. Zo heb ik de was gedaan en dat gaat toch wel even anders dan thuis. Hier houdt het in dat je met je waszakken, je zeep en je muntjes naar het havengebouw loopt en hoopt dat er een machine vrij is. Meestal zijn er twee in combinatie met twee drogers. De kunst is om eerst een machine te bemachtigen en daarna om deze te behouden. Liefst in combinatie met een droger. Planning en tijdsbewaking zijn daarbij essentieel want als je machine klaar is en jij bent er niet bij dan is er een ongeschreven wet dat een ander jouw was eruit mag halen en apart mag leggen waarna hij/zij de machine zelf in gebruik mag nemen. Als dat eenmaal gebeurd is dan wordt het over het algemeen een lange wasdag.

Maar gelukkig niets van dit al in Torquay. Het is nog vroeg in het seizoen en alleen de vaste ligplaatshouders zijn aan boord.
Op zaterdag wordt er gevoetbald door Engeland en na de wedstrijd loopt de helft van de plaatselijke bevolking in wit/rode shirts te zingen en te lallen terwijl de andere helft (de vrouwelijke) de terrassen bevolken. Zelf gaan we alvast even kijken bij het Victoria hotel want daar blijk je voetbal te kunnen kijken dat getoond wordt op grote schermen.
‘s Ochtends is er tijd voor klusjes. Jan boort ons nieuwe anker uit zodat we het tijdens de vaart  kunnen borgen en ik teken op het steiger alvast een zijflap van het zonnescherm. Volgens Jan spelen ze om 16.00 uur dus gaan we rond 15.00 uur op weg zodat we een goede plek hebben. Onderweg belt Jan voor de zekerheid even met Nederland omdat hij opeens twijfelt over de aanvangstijd. Terecht blijkt al snel want de wedstrijd is al 20 minuten aan de gang en we staan 1-0 voor. We schieten dus de eerste beste tent binnen waar we een tv voor ons samen hebben want verder is er niemand. Daar zitten ‘Jut en Jul auss Holland’ met z’n tweeën in het oranje. Tijdens de rust spurten we alsnog naar het Victoria hotel en jawel, ook daar is nog plaats voor ons. Alle stoelen om precies te zijn want ook hier is verder niemand aanwezig. Gelukkig winnen we!
Terwijl we erg oranje terug wandelen constateren we tevreden dat onze rood/wit/blauwe mast er mooi bovenuit steekt in de haven. ’s Nachts zijn we hier veel minder blij mee als er met donderend geweld een onweersfront overkomt. Gelukkig ligt het dorp hoog op de rotsen om ons heen zodat het ons kan beschermen tegen de dreigende bliksem.

Torquay > Falmouth - 12-06-2006
Na drie dagen wordt het tijd om verder te gaan, al is het alleen al omdat we het liggeld van 50 euro per nacht toch wel wat veel vinden. Waarschijnlijk wordt dat nog een schok aan de overkant maar totnogtoe zijn we het goedkoper gewend.
Torquay heeft in alles kunnen voorzien behalve in gas. We koken op propaan en dat zit in groen/grijze flessen van 7.5 kilo. Deze flessen, we hebben er twee waarvan er nu een leeg is, hebben ieder hun eigen huisje voorin de ankerkluis. Prachtig en veilig maar wel beperkend want in deze huisjes passen geen andere flesafmetingen. Vanzelfsprekend hebben ze hier in Engeland een leuk maar zeer afwijkend maatje dat beslist niet past en de Engelse wetgeving staat niet toe dat onze eigen flessen worden gevuld. Wat is wijsheid? Moeten we Plymouth aandoen en een nieuw formaat toevoegen dat we niet goed kunnen stouwen? We besluiten om de gok te wagen en in Spanje verder te kijken. Over het algemeen doen we minstens drie tot vier weken met een fles dus de overtocht moeten we kunnen halen en zo niet dan wordt het koude knakworstjes i.p.v. warme, jammer dan.
We stomen, bij het uitblijven van wind, op de motor door naar Falmouth, waar we na het avondeten aankomen. Jammer dat we onderweg de borgpen van het grootzeilaangrijpingspunt verliezen. Hierdoor krijgen we het zeil niet meer uit de mast en dat terwijl er op zo’n tien mijl van Falmouth een leuk windje opsteekt. Toch zijn we blij dat het nu gebeurd want nu kunnen we nog op zoek naar een goede vervanger.
De Chicky, een Nederlands zeilschip uit Scheveningen waar we onderweg radiocontact mee hebben gehad, komt een uurtje later binnen. Bij het binnenkomen zijn ze zo geconcentreerd op het vinden van een goede aanlegplek, dat een plastic bijbootje dat aan de boei ligt over het hoofd wordt gezien. Gelukkig resulteert dit alleen in een flinke knal en een deuk in het ego van schipper Ruud. Een half uurtje later zitten Ruud en Ireen bij ons aan boord aan een Hollandse borrel.

Een dagje Falmouth komt ons uitstekend uit want we moeten nog een oplossing vinden voor ons grootzeil probleem. In het dorpje zelf kunnen ze ons niet helpen maar up-river bij Mylor’s moet het volgens de plaatselijke zeilmaker wel lukken
We gaan met onze raaf, want dan kunnen we ter plaatse checken of het past. Het is afgaand water en aangezien het springtij is, nemen we geen risico en pompen onze kiel omhoog. Laverend, tussen de voor anker en aan moorings liggende bootjes, varen we de rivier op. Het is meer dan prachtig hier met zachte groene glooiende heuvels en overal kleine baaitjes met geparkeerde bootjes. Je zou er lyrisch van worden.
Mylor’s bestaat uit een minuscuul haventje met drie huizen, een kerk en een watersportzaak met een uitermate creatieve en hulpvaardige eigenaar. “Nee, zo’n grootzeilaanhechtingsflap heb ik niet op voorraad maar,……..ik kan hem wel bestellen”. “Hmm, morgen weg, dat wordt wat krap, laat me eens even denken”, hij verdwijnt zijn werkplaats in en verwacht dat we hem volgen. Hier heeft hij een wand vol kleine bakjes waarin hij wat heen en weer grasduint en grijnzend terugkomt met een blokje en een lange moer. “Dit moet het doen”, lacht hij voldaan. Aan boord blijkt dat hij gelijk heeft, joepie toch morgen weg!
Op weg terug tanken we voor de helft van de prijs, 29 eurocent, bij de bunkerboot aan de Docks. Nu nog groente en fruit voor onderweg en dan kunnen we gaan. Bij terugkomst in de haven blijkt de Zwit, een bavaria 40 van Hans en Anneke Koster gearriveerd te zijn. Dit stel hebben we in Enkhuizen ontmoet op de vertrekkerdag van het blad Zeilen. Ze zijn de 25ste vertrokken uit Nederland en zijn van plan om overmorgen over te steken naar de Spaanse kust. Hans heeft, net als wij, een korte golf radio aan boord en we spreken af om gedurende de oversteek op een vast tijdstip contact te zoeken via deze radio.

Morgen is het zover, dan beginnen we aan onze oversteek over de golf van Biskaie. Het weer ziet er  goed uit en we hebben er zin in, maar daarover verder in het volgende verslag.