Startpagina.
Reisverslagen.
Het schip.
Wie zijn wij.
Het plan!.
Contact.

Verslag 7 >

Isla d’arausa noord > Pedras Negras6 juli ‘06
Ondertussen zijn we Ria d’ Arousa uit. Het was niet direct de bedoeling om deze ria al zo snel te verlaten maar dit gebeurde spontaan toen de geplande haven Meloxo vol met kleine vissersbootjes lag waardoor er voor ons geen ruimte was. Uiteindelijk kwamen we om de hoek in een ruime baai terecht met uitzicht op een prachtig strand omringd door rotsen en aan de Atlantische kant het eiland Ons. Na een overnachting met fikse wind op de kop besluiten we ’s ochtends Zwit en Witte Raaf in de haven te leggen zodat we alsnog ‘op excursie’ naar een St. Jacobsschelp-kerkje op het eiland Taxo kunnen.
Na een dagje cultureel en een nachtje in de haven waar ik dankzij een lieve secretaresse even een paar mailtjes kon versturen, vertrekken we richting Ria de Ponteverdra.

We passeren het eiland Ons waar we vlak onderdoor varen om te kijken of het voldoende beschutting kan bieden voor de nacht. Ons ligt in lijn met twee andere eilandjes, Onsje en Onzin want de laatste staat wel op de kaart maar is met het blote oog niet te ontdekken.
Met de nog steeds redelijk straffe wind uit het noordwesten realiseren we ons dat Ons voor ons geen optie is, dus gaan we door naar een baaitje bij Porto Novo.
De volgende ochtend besluiten Jan en ik om de baai verder in te zeilen om te kijken of we bij het volgens onze reisgids beroemde dorpje Combarro kunnen komen. Dit is volgens de kaarten door de sterke verzanding lastig qua diepte. Hans en Anneke hebben niet zo goed geslapen dus die besluiten, de jachthaven in te gaan voor een rustig nachtje.

Vanuit ons principe om waar mogelijk te zeilen, kachelen we met een halve knoop de baai uit en het duurt ruim twee uur voordat we er echt uit zijn. Gelukkig komt de wind onder invloed van het venture effect van de Ria vandaag heel vroeg op gang waardoor ons geplande diner aldaar, met onze verhoogde snelheid, een late lunch wordt. Heerlijk met geroosterde sardines, gegrilde garnalen en gekookte zwaardschedes (messen). Niet geheel Jan’s smaak blijkt al snel waardoor het voor mij een meer dan riante lunch wordt..  
Combarro blijkt een heel oud doch mooi gerestaureerd vissersdorpje te zijn waar ze de ‘horeos’ (Spaanse graanschuurtjes), aan het water hebben gebouwd. Verder bestaat het uit prachtige oude huisjes die rondom de originele rotsen zijn vormgegeven en aan elkaar geplakt worden door smalle steegjes en trappetjes. Het originele haventje is inderdaad verzand en alleen nog geschikt voor de kleine houte visserscheepjes. Daarom hebben ze hiernaast een nieuwe haven gebouwd waar de grote schepen hun vangst tot aan de visafslag kunnen brengen. Mooi voor ons want wij hebben onze raaf keurig aan een van hun op zondag braaf in de haven liggende schepen vastgeknoopt.

Op weg naar onze ankerplek blijken Hans en Anneke de haven uitgevlucht te zijn door het hoge havengeld. We spreken af elkaar te ontmoeten bij Aquete om te kijken of ze daar plek hebben.
Aquete heeft een kleine jachthaven met een enorm sjiek clubgebouw in de vorm van een schip, twee kleine piertjes en een paar betonnen bakken als golfbrekers.

Bij gebrek aan ruimte mogen wij onze raaf aan een van die bakken vastknopen. Dit betekend geen elektra, geen water, met ons eigen bootje naar de wal maar ook geen havengeld. Vanuit hier kunnen we mooi met de bus naar Pontevedra, de hoofdstad van Galicie die met haar brug van net twaalf meter hoog, voor ons onbereikbaar is.
Na ruim een uur wachten op de bus, soms is het echt handig om wat beter Spaans te verstaan, worden we na een mooie rit door o.a. Marin, er bij een onpersoonlijk busstation uitgespuugd. Hetgeen we totnogtoe van de stad gezien hebben, is moderne onaantrekkelijke hoogbouw en ik wordt uitgebreid gepest door de andere drie, met mijn keuze voor dit uitstapje. Pas nadat we te voet het oude centrum ontmoeten, verstild het commentaar.
In een woord schitterend! Zowel de oude iglesia de Santa Maria la Mayor met verfijnd beeldhouwwerk op de eenvoudige gladde muren, als de oude pleinen met de romantisch gebouwde omliggende huizen.
Na een paar uur rondstruinen, een biertje op een terras, wat inkopen en een paar tappa’s, word het tijd om de bus terug te pakken. Alles ging gesmeerd totdat we in de verkeerde bus bleken te zitten. Bij navraag bleek deze alleen Marin aan te doen waarna hij dezelfde route terugnam richting Pontevedra. En dat terwijl we toch aan verschillende omstanders hadden gevraagd of we goed zaten! Niet alleen het verstaan van de Spaanse taal blijkt handig, ook het correct uitspreken ervan helpt enorm.
Daar zitten we dan, ’s avonds om half elf, vier volwassen wereldreizigers, gestrand bij een bushalte in een middelgrote stad in Noord Spanje. Na een wat hortend gesprek met een paar Spaanse jongens die denken dat er misschien nog wel een bus komt, gaat Hans op zoek naar een taxie en Jan steekt zijn duim uit voor een lift. Volgens hem moet ik daar wel bij komen staan omdat er voor hem volgens zeggen geen Spanjaard stopt maar dat bleek al snel niet waar. Er stopte een zwarte golf waarvan de bestuurder Jan herkende als zijnde de schipper van een van die twee Nederlandse schepen in ‘zijn’ haven. Zo zie je maar weer, de wereld is ook hier nog te klein om al te verdwalen, Frans.

Aquete > Isla Ciez - 11 juli 2006
Nadat ik mijn ochtendgymnastiek heb uitgevoerd door middel van een wandeling van twee kilometer stijl omhoog naar het dorp om daar de volgens Spaanse viswetenschappers, enige echte tonijn lijn te kopen, zeilen we op de genua, Ria de Pontevedra uit. We laten Isla Ons rechts liggen en varen met 6,5 knoop, veel te snel voor zelfs de snelste makreel, richting Isla Ciez. Zoals de folders en zeilers ons al beloofd hebben, blijkt het eiland Ciez een waar paradijs met spierwitte stranden, dichtbegroeide dennenbossen, ruige rotspartijen en een bij vloed vollopende azuurblauwe lagune. Prachtig!
We ankeren net achter een natuurlijk dijkje waar we redelijk beschut liggen tegen de noordenwind en bereiden ons voor op een schitterende nacht met volle maan.

Opeens zijn ze er met hun hoge heen en weer zwiepende antennes, de Gardia Civiel.. Wij, beiden overtuigd van ons correcte bezit van de benodigde papieren bekijken hun bezoek aan andere voor anker liggende schepen, frank en vrij. Zodra ze bij ons langzij komen biedt Jan ze opgewekt de inklaring die we in La Coruna hebben gekregen. Heel goed volgens onze vrienden maar waar was onze permit om hier te mogen ankeren? Permit?????? Gelukkig hoefden we geen onwetendheid te veinzen, deze was ronduit oprecht! Volgens een van de twee moesten we een telefoon nummer in Pontevedra bellen maar dat hadden ze jammer genoeg niet bij zich. Op zich geen probleem want dat kunnen we morgen wel aan de strandwacht op het eiland vragen. Hieruit opmakend dat we nu niet weg hoeven beloven we dit morgenochtend terstond te zullen doen.

Als de laatste boot rond 20.00 uur de laatste toerist van het eiland pluk, verstild het.
De geluiden van stemmen zijn verstomd en worden ingevuld door het ruisen van de branding, het fluisteren van de wind en een verdwaalde schreeuw van een meeuw. Het licht verbleekt en het strand wordt langzaam maar zeker in bezit genomen door zijn rechtmatige eigenaars.
De meeuwen keren zich allemaal met hun kop naar de wind en werpen zo kegelachtige schaduwen op het achterliggende strand.in de ondergaande zon.

Tijdens mijn telefoontje naar Pontevedra blijkt al snel dat het allemaal niet zo eenvoudig is, als geschetst want we moeten eerst de benodigde papieren in ons bezit krijgen, ophalen in Pontevedra is volgens de telefonist een goede optie. Die moeten we invullen en opsturen, samen met een kopie van onze scheepspapieren en Jan zijn schipper diploma, naar hun kantoor. Daarna kunnen ze ons dan een permit met een geldigheid van maximaal zeven dagen toesturen.
Opgelost zou je zeggen, ware het niet dat dit grapje ongeveer een week zal duren terwijl wij er nu zijn. Op mijn vraag of er ook een andere oplossing is bleek ik de papieren ook op het eiland te kunnen krijgen. Ik kan het daarentegen niet op het eiland inleveren en ook de permit kan ik niet op het eiland krijgen. Als ik vraag hoe ik het het beste aan kan pakken met de Gardia Civiel, wordt mijn gesprekspartner opeens heel serieus. Zijn relatie met deze instantie is duidelijk niet erg vriendschappelijk. Toen ik opperde dat ik ze toch kon vertellen dat ik hem gesproken heb en heel druk bezig ben met alle benodigde onzin en dat ze ons dan misschien wel over het hoofd konden zien, antwoordde hij dat het misschien wel kon maar dat hij dat beslist niet mocht zeggen. Ook in Spanje viert de ambtenarij hoogtij!

‘s Middags besluiten we tot een wandeling over het eiland. Er is een route in de lengte over het eiland met een hoogteverschil van 175 meter op een afstand van 7.5 kilometer.

Goed voor het lijf en beweging is belangrijk want sinds ik vol overtuiging tegen Goos heb gezegd dat we fysiek alleen maar sterker worden zit vooral Jan een beetje in de lappenmand. Sinds Muros heeft hij last van zijn nek en schouders, tijdens het schoonmaken van de wierpot heeft hij een dag geleden zijn rechter onderarm verbrand, hij heeft al een paar dagen last van de wortels van zijn kiezen in zijn rechter onderkaak en sinds een dag is het topje van zijn linker wijsvinger dusdanig gevoelig dat een onderhuidse ontsteking te verwachten valt. Al met al zielig dus, zeker daar ik als dokter, volgens mijn patiënt, beslist veel te hardvochtig ben.  

Het is laag water in de lagune waardoor de geur van slik me aan Zeeland doet denken. Het bos bestaat uit een rommeltje van eucalyptus, eiken, dennen, beuken, esdoorns en twee voor ons ondefinieerbare, die met elkaar de zeelucht overtroeven.
De meeuwen houden in het geheel geen rekening met de wandelroutes die over het eiland zijn uitgezet en ook nu komen we weer dwars door een broedgebied. Ondertussen herkennen we het zachte gepiep van de kuikens en de verschillende kreten die de ouders gebruiken voor hun jong en of voor elkaar. De klim naar de vuurtoren op het hoogste puntje van het eiland, is stijl maar het uitzicht beloond de inspanning ruimschoots!
Jammer dat we tijdens het afrekenen van een biertje en een paar tappa’s ontdekken dat we te weinig geld bij ons hebben. Ze accepteren gelukkig Jan als onderpand zodat ik op onze Raaf, zijn losgeld kan ophalen.

De Zwit gaat ons verlaten. Anneke viert over twee weken haar zestigste verjaardag en speciaal voor die gelegenheid hebben hun kinderen een appartement gehuurd op hoogte van Nazare in Portugal. Natuurlijk moeten ze daar op tijd zijn en voor die tijd willen ze nog een paar dagen doorbrengen in Oporto dus het wordt voor hun hoog tijd om de Portugese wateren te gaan ontdekken. We spreken af dagelijks radiocontact te onderhouden zodat we op de hoogte blijven van elkaars ervaringen.  

Insanade de Barra12 juli 2006
We zijn hier vannacht voor anker gegaan om te schuilen voor de voorspelde harde wind uit het noordoosten maar al wat er was, geen wind, laat staan harde. We liggen in het midden van een ruime baai recht tegenover het laatste stukje van het nudisten strand. Vanwege de verwachtte wind zijn we dicht onder de kust gekropen waardoor we bij eb het gevoel hebben zo ongeveer op het strand te liggen. ’s Nachts, met de wind uit het zuiden waardoor we met de kont naar het strand liggen, krijgt Jan het de eerste nacht in het pikkedonker toch wel wat benauwd van het geluid van de branding.
Bij daglicht is het gebrek aan afstand daarentegen erg leuk dus wennen de geluiden ‘s nachts al snel. Zowel de temperatuur als het uitzicht nodigen uit tot summiere kledingdracht dus we passen ons al snel aan en beperken daarmee de aangroei van vuile was.

Eindelijk vallen er ook hier een paar mussen van het dak dus is het hoog tijd dat we de temperatuur verlagers en schaduwvoorzieners verder vervolmaken. Aangezien het hier met tussenpozen windstil is kunnen we onze zonnetent optimaliseren en op de momenten dat de wind iets toeneemt kunnen we de zogenaamde windhapper uitproberen op het voorste luik.
De windhapper is een combinatie van vier ongelijke driehoeken die aan elkaar zijn genaaid tot de vorm van een twee meter hoge piramide. De bovenkant wordt omhoog gehesen met een val terwijl de onderkant aan de binnenkant van het luik op zijn plaats wordt gehouden door dunne latjes. Zodra er wind waait, wordt deze opgevangen en omlaag de boot ingeleid waardoor er een luchtstroom ontstaat van voor naar achteren. Een soort ventilator maar dan zonder stroomgebruik. Meer zoals we dat op de dakota deden. Daar gingen de raampjes in de cockpit open als het te warm werd in de cabine.
De beste lichaamstemperatuur verlager blijkt ons bijbootje waar we een laagje water inzetten dat al snel opwarmt tot badwater. Beslist plezierig zowel qua temperatuur als qua beweging.

Zoals ik al eerder vermeldde lopen de Spanjaarden graag heen en weer op het strand. Op het nudistenstrand blijkt dit niet anders. Vanaf een uur of tien komen de eersten en al snel is het een drukte van belang van allemaal bloteriken die heen en weer paraderen langs de vloedlijn. Natuurlijk mag er niet  worden gegluurd maar dat is hier ook niet nodig want het is kijken en bekeken worden. Geweldig om dit schouwspel als toeschouwer vanaf de zijlijn te mogen aanschouwen.  
Maar als blijkt dat Jan nog nooit op een naaktstrand is geweest peddelen we spontaan in ons blootje in ons bootje naar het strand om een rondje mee te paraderen. Een ervaring wordt pas van jou als je hem hebt beleefd zo ook dit.
Eindconclusie; mooi naakt is zeldzaam en als iedereen bloot is, is het lang niet zo bijzonder.

Vrijdagnacht – windstil – helder – zwoel – druk, met heel veel Spaanse bootjes - tot laat stemmen op het water en het strand – slapen - een afwijkend geluid – wakker - in afwachting op de herhaling – gebonk - de kiel? – uit bed - kleding aan (automatisme) - dieptemeter aan - 2.2 meter diep - het is te ondiep - Jan naar de ankerlier voorop - ik achter het roer - de motor aan in zijn vrij, geen gas erop zodat de schroef niet draait - Jan probeert ons los te trekken door de ankerketting in te halen met de elektrische ankerlier - geen beweging - we liggen vast - ons buurschip ligt scheef op zijn kiel - er worden kindjes geëvacueerd in het bijbootje - de vader zingt een Spaans liedje, ter geruststelling?
Wij besluiten de kiel op te halen - samen, ieder een stukje - elkaar aflossend zodat het in een vloeiende beweging doorgaat - beweging? - de kiel is half op - 2.1 meter op de dieptemeter - we halen ook het laatste stukje van de kiel omhoog. Onze buren zijn op het strand aangekomen - een donkere silhouet waadt terug naar het schip - hij haalt wat spullen van boord.
We kunnen de gele strandboei bijna aan boord trekken - zo dichtbij liggen we - maar we drijven - het is 01.30 uur - hoe laat is het eb? - het maakt niet meer uit - we hebben ruim voldoende water onder onze opgehaalde kiel - de rust keert weer. Was het eng? - geen moment! Was het spannend? - Nou en of, als een goed ‘jongensboek’!
Tijdens de evaluatie constateren we dat we tevreden zijn met de manier waarop we het hebben aangepakt waarbij onze samenwerking en de volgorde van acties de belangrijkste aandachtspunten zijn. De vraag blijft, hoe kan dit gebeuren, geen wind, geen stroom, op een plek waar we al twee nachten ongestoord voor anker liggen, toch te dicht bij de natu(u)r(isten)!

Richting Bayona15 juli 2006
Het zuchtje wind dat ons wekt is beslist niet voldoende om enige vorm in onze slap hangende genua te brengen, laat staan dat het voor voorwaartse kracht kan zorgen. Pas als we de baai uitgedreven zijn pikken we een beetje Atlantische luchtbeweging op, die gestaag toeneemt en ons naar Bayona blaast.
De afstand van schamele negen mijl leggen we vandaag af in vijf uur.
De eerste nacht gaan we de jachthaven in zodat de accu’s van onze Raaf en die van onze kapitein weer eens flink kunnen opladen. We maken de volgende dag optimaal gebruik van de faciliteiten door te wassen en te poetsen en gaan ’s middag rond 16.00 uur pas als wasserij/drogerij in de baai voor anker.  

Dit stadje ligt in een schitterende baai waar in 1493, een van de karvelen van Columbus, arriveerde met het eerste nieuws over ‘de nieuwe wereld’. Het oude centrum, bestaande uit smalle straatjes met overal restaurantjes en terrasjes, wordt aan een zijde geflankeerd door een prachtig oud nonnenklooster, waar de nonnen nog gescheiden van de kerkgangers de dienst volgen. Hoe bedoel je nieuwe wereld?
Een heerlijk oord om te eten of om gewoon te ontspannen met een heerlijk kopje Spaanse koffie of een biertje in de hand, naar de flanerende mensen kijken waarbij minstens een processie voorbij trekt.

Rond een uur of acht ’s avonds galmt er opeens een hoop getoeter en herrie over het water. Senora del Carmen, beschermheilige van de schepelingen, wordt met veel bombarie op een vissersschip gedragen en daarna onder begeleiding van versierde schepen van alle soorten en maten naar de overkant van de baai gevaren en weer terug. Wij met onze bijboot varen ook mee en al zijn we dan misschien de kleinste van formaat, we maken met onze scheepstoeter en Portugese voetbalhamer, tot genoegen van onze omstanders, herrie voor minstens twee grote. Deze varende stoet eindigt vanzelfsprekend in een wandelende processie door het dorp die wij aan ons voorbij laten gaan.  

Onze op de ‘bimini’ aansluitende zonnetent is ondertussen geoptimaliseerd waarmee dat project is afgesloten. Heerlijk want ook bij ons bereikt de thermometer ondertussen dertig graden. Hierdoor is er nu tijd en aandacht voor het maken van raamblindering voor de kajuitramen zodat we de hitte ook daar, buiten kunnen houden. Hiervoor heb ik materiaal vanuit Nederland meegebracht maar we hebben nog geen bevestigingsclips en ogen die op de buitenkant van de kajuit vastgemaakt moeten worden dus schuimen we, bewapend met voorbeelden, de winkels af. Een leuke bezigheid waarbij de Spanjaarden zeer hulpvaardig meedenken. Dit resulteert in een wandeling van hot naar her, waardoor we na een dag of twee het dorp goed kennen. Ondanks dat hebben we de gewenste hulpmiddelen niet gevonden dus hiervoor gaan we hulpvraag plaatsen richting Henk van de Anker. Dat scheelt meteen een hoop handen- en voetenwerk bij de uitleg.

Bayona > Viana de Castello - 20 juli 2006
Ondertussen hebben we al vier dagen in Bayona gelegen en we hebben beiden een heel boek gelezen. Zomaar lui onder de ‘bimini’, ongestoord lezen. Heerlijk!
Toch hebben we geen van beiden zin om hier nog een dag op wind te blijven wachten, dus gaat de motor aan om tijdens die trip niet meer uit te gaan. Principes houden net zo lang stand als je ze zelf wilt laten duren.
Om de deuk die dit in ons zeilgemiddelde slaat, ietwat te compenseren varen we op wat de Engelse zeilers, ‘fishing speed’ noemen, wat neerkomt op een snelheid van 4.5 tot 5 knopen. Zodra we harder gaan kunnen de makrelen ons niet meer bijhouden. De zich daaronder verstoppende tonijn kan een hogere snelheid misschien wel aan maar ze zijn vanuit nature nu eenmaal geïnteresseerd in een prooi met de hierboven genoemde snelheid dus wie zijn wij om daar opeens verandering in aan te brengen. Rustig aan dus waarbij we acht makrelen binnenhalen voor consumptie en een aantal kleintjes teruggooien zodat ze nadat ze van de schrik zijn bijgekomen, nog een beetje kunnen groeien.    

Zodra we de maritieme grens van Portugal passeren, wordt met een geïmproviseerd trompetgeschal, de Portugese gastenvlag van Gijs en Lianne het wand in gehesen. We zijn in Portugal!
Viana do Castelo ligt aan de monding van de Ria Lima en we moeten tot vlak voor de spoorbrug de rivier op voordat we bij de jachthaven komen. Bij aankomst vertrekt de Sula, een Engels zeilschip dat naast ons in Bayona voor anker lag, waardoor wij op zijn plekje aan de kopsteiger kunnen aanleggen. .  
Viana is een oud stadje met prachtige oude pleintjes. De voorgevels van veel huizen zijn bedekt met tegeltjes waarbij sommigen eenvoudig van motief en anderen complete veldslagen weergeven. Achter deze gevels bevinden zich in tegenstelling tot wat we hebben gezien in Noord Spanje, prachtige moderne winkels waaronder veel merkkleding en juweliers. Daarnaast zijn er gelukkig ook nog oude winkels van Sinkel waar je werkelijk alles kunt krijgen, van deurknoppen tot afwaskwasten. Deze winkeltjes zijn zo vol gepropt dat de eigenaar genoodzaakt is om minstens de helft van hun inventaris buiten op de stoep te zetten voordat hij achter zijn toonbank past.

Het is gek maar ondanks dat we hemelsbreed misschien 40 kilometer verwijderd zijn van het Spaanse Bayona hangt hier echt een andere sfeer. Dat dit niet alleen gevoelsmatig is, wordt onder andere aangetoond met het feit dat iedere Portugees die we tot nog toe hebben gesproken, verstaanbaar Engels spreekt en de serveersters op de terrassen glimlachen.  .
Jan gaat uit wandelen met een van onze gasflessen (propaan) in de hoop een adres te vinden waar ze deze kunnen vullen. Totnogtoe is dit zowel in Engeland als in Spanje niet gelukt en we koken momenteel op een ‘kleine’ blauwe buta-gas fles waarvan de gasdruk zienderogen afneemt en het koken van een ketel water nu al ruim een kwartier duurt. Op zich geen probleem want we hebben geen haast maar het is lastig bij bijvoorbeeld het dichtschroeien van vlees waardoor we ons menu erop moeten aanpassen.
Onverwacht ver, op zo’n drie kwartier lopen, ontdekt Jan een winkel die er wel voor kan zorgen mits ze beiden flessen voor 19.00 uur binnen hebben. Dat betekend dus doorstappen!  
Jammer van de makreeltjes die net in hun eigen vet lagen te smoren maar dat proces zet zich ook wel voort zonder dat waakvlammetje.
Moe maar voldaan, vooral Jan, worden we ’s avonds op afstand getrakteerd op life muziek ter ere van het boekenfestival dat deze week in de stad wordt gevierd.
De volgende ochtend lijken de havenarbeiders die op kosten van de Europese gemeenschap in de havenmond aan het werk zijn, te wachten op beweging bij ons aan boord want pas als we met een kopje koffie in de kuip wakker zitten te worden, gaat hun generator aan.
Er blijkt een wasmachine in het havengebouw aanwezig dus daar wil ik als het enigszins lukt de lakens doorheen jagen en we moeten rond 15.00 uur het gas ophalen maar verder zijn we vrij. Heerlijk gelantervanterd door smalle straatjes en over de markt die al het aanbod per sectie heeft ingericht. Alle schoenenkramen naast en tegenover elkaar en daarop volgend alle kleding. Grappig genoeg is er ook een kraam met wijnpersen in alle denkbare maten. Met grote en kleine bakken waar de druiven in kunnen worden fijngestampt. Van dekenkist tot olijfolie, alles is er behalve, ……………… jawel totnogtoe hebben we nog steeds geen goede vervanger voor ons verloren rookmachientje. Maar we blijven zoeken!